اصول عرف

اصول_عرف

شبهاتی که بر یک فقیه عارض می شود دو قسم است:

۱.شبهاتی که در مقام فهم الفاظ و روایات عارض می شوند.

۲.شبهاتی که بعد از فهم معنا و تحدید و تعیین مفاهیم الفاظ عارض می شوند یا به عبارت دیگر شبهاتی که در تطبیق معانی که فرض شده وجود انها عارض می شوند.

مرجع فقیه در دسته اول از شبهات،عرف است پس برای حل انها به عرف رجوع می کند

اما شبهات قسم دوم پس برای عرف در انها دخالتی نیست،به همین خاطر است که فقها تسالم دارند که برای حل شبهات موضوعیه عرف دخالتی ندارد.

المقدمات و التنبیهات فی شرح اصول الفقه،ج۴،ص۱۲

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 × 2 =